Dvije politike u Srpskoj: Jedni organizuju međunarodne samite, drugi dovode Šmita

Foto: Agencije

Prvi Evropski samit o ekonomiji i bezbjednosti u Banjaluci, organizovan pod pokroviteljstvom američkog Gold instituta za međunarodnu strategiju iz Vašingtona, pokazao je da Republika Srpska danas ima kapacitet da okuplja ozbiljna međunarodna imena iz oblasti politike, bezbjednosti i ekonomije. Dolazak generala Majkla Flina, bivšeg savjetnika Donalda Trampa za nacionalnu bezbjednost, zajedno sa desetinama učesnika iz više od 20 zemalja, nije došao slučajno.

To je rezultat višegodišnjeg političkog rada rukovodstva Republike Srpske predvođenog SNSD-om, koje je uprkos ogromnim pritiscima uspjelo da Srpsku pozicionira kao politički faktor sa kojim se razgovara, a ne kao prostor o kojem drugi odlučuju bez njenog glasa.

Istovremeno dok je Banjaluka bila domaćin međunarodnog samita sa američkim i evropskim učesnicima, predsjednik SNSD-a Milorad Dodik u Moskvi je razgovarao sa Sergejem Šojguom i učestvovao na Međunarodnom forumu bezbjednosti. Time je Republika Srpska u jednom danu poslala snažne političke poruke i prema SAD i prema Rusiji, pokazujući da vodi samostalnu i višeslojnu politiku u vremenu velikih geopolitičkih promjena.

To je suštinska razlika između sadašnjeg rukovodstva Republike Srpske i opozicije.

Dok SNSD i institucije Srpske organizuju međunarodne skupove, otvaraju kancelarije međunarodnih instituta u Banjaluci i razgovaraju sa važnim političkim akterima iz svijeta, najveći politički „uspjesi“ opozicije svode se na fotografisanje sa Kristijanom Šmitom i pokušaj da upravo preko stranog faktora grade vlastitu političku poziciju.

Građani Republike Srpske dobro pamte da su upravo Draško Stanivuković i Jelena Trivić u Banjaluci ugostili Kristijana Šmita, čovjeka kojeg institucije Republike Srpske ne priznaju za legalno izabranog visokog predstavnika. Taj događaj nije bio samo politički sastanak, već simbol politike opozicije koja godinama pokušava da legitimitet traži u međunarodnim centrima moći, umjesto među građanima Republike Srpske.

Posebno je odjeknula izjava lidera SDS-a Branka Blanuše koji je otvoreno rekao da Šmit ima legitimitet, čime je direktno stao nasuprot zvaničnoj politici institucija Republike Srpske, Narodne skupštine i ogromnog dijela javnosti u Srpskoj.

Slične stavove prethodnih godina mogli su se čuti i od brojnih funkcionera PDP-a, SDS-a i liste Za pravdu i red, koji su Kristijana Šmita predstavljali kao nezaobilazan politički faktor u BiH, praktično prihvatajući model po kojem stranci imaju pravo da upravljaju političkim procesima u zemlji.

Upravo tu leži ključna politička razlika.

Dok rukovodstvo Republike Srpske predvođeno SNSD-om insistira na vraćanju političkog odlučivanja domaćim institucijama i jačanju međunarodne pozicije Srpske kroz dijalog i partnerstva, opozicija uglavnom nastupa iz pozicije političke zavisnosti od stranih ambasada i međunarodnih kancelarija. 

Rezultati takvih politika danas su potpuno vidljivi.

Jedna politika danas u Banjaluku dovodi američke generale, međunarodne institute, investitore i stručnjake iz oblasti bezbjednosti i ekonomije. Druga politika u Banjaluku dovodi Kristijana Šmita i potom pokušava da objasni građanima Republike Srpske kako je riječ o „realnosti koju treba prihvatiti“.

Jedna politika pokušava da Republiku Srpsku predstavi kao faktor međunarodnog dijaloga u novom multipolarnom svijetu. Druga politika uglavnom pristaje na ulogu izvršioca političkih očekivanja korumpiranog dijela međunarodne zajednice.

Zato nije slučajno što danas upravo SNSD i rukovodstvo Republike Srpske uspijevaju da otvore komunikaciju i prema američkim konzervativnim političkim krugovima i prema Rusiji, Mađarskoj, Srbiji i drugim važnim međunarodnim partnerima. Takva politika zahtijeva ozbiljnu diplomatsku mrežu, političko iskustvo i sposobnost balansiranja u veoma složenim globalnim odnosima.

Sa druge strane, opozicija u Republici Srpskoj već godinama ne uspijeva da ponudi bilo kakvu ozbiljnu međunarodnu strategiju osim oslanjanja na podršku stranih diplomata i pokušaja da kroz sukob sa institucijama Republike Srpske stekne političke poene. 

U vremenu kada se svijet ubrzano mijenja i kada nastaje novi međunarodni poredak, Republika Srpska očigledno pokušava da zauzme aktivniju političku poziciju i sačuva sopstveni politički subjektivitet. Upravo zbog toga događaji iz Banjaluke i Moskve predstavljaju mnogo više od običnih diplomatskih aktivnosti – oni pokazuju da Srpska danas pokušava da vodi ozbiljnu i samostalnu međunarodnu politiku.

A razlika između onih koji grade međunarodne kontakte i onih koji čekaju političke signale stranih uzurpatora nikada nije bila vidljivija. 

Izvor: 365banjaluka.com