DNK studija osporava narativ o padu Rimskog carstva

Foto: Ilustracija

Tim profesora Joakima Burgera sa Univerziteta Johanes Gutenberg u Majncu utvrdio je da su sjevernoevropske grupe bile prisutne na rimskim granicama i prije pada carstva, a da je tek nakon njegovog sloma došlo do brze genetske mješavine sa lokalnim stanovništvom.

Studija, objavljena u časopisu Nature, obuhvatila je 258 skeletnih ostataka iz grobalja u Bavarskoj i Hesenu iz 5–7. vijeka. Riječ je o tzv. „row-grave“ nalazištima, karakterističnim po nizovima grobova i bogatim grobnim prilozima – nakitu, oružju i odjeći.

Već unutar granica prije ‘invazije’  

Rim je na sjevernoj granici podizao vojne baze, a područje su naseljavali vojnici, civili i migranti iz različitih krajeva – od Balkana do Azije. DNK analiza pokazuje da sjevernoevropski doseljenici nisu masovno pristizali tek nakon pada carstva, već su se u manjim grupama doseljavali još krajem 4. vijeka. U stabilnim vremenima Rimskog poretka živjeli su odvojeno, uglavnom se ženili unutar svojih zajednica i očuvali genetsku posebnost.

Pad poretka ruši barijere  

Kada je u kasnom 5. vijeku rimska administracija kolabirala, granice između zajednica su se naglo spustile. Došlo je do intenzivnog miješanja rimskih vojnika, gradskog stanovništva i sjevernoevropskih migranata. Time je osporen pojednostavljeni narativ o „barbarskim hordama“ koje su preplavile Evropu. Burger naglašava da je migracija postojala i ranije, ali u obliku porodica i pojedinaca, a ne masovnih plemenskih pokreta.

Slika života u ranom srednjem vijeku  

Analiza je otkrila i svakodnevne obrasce: životni vijek je bio oko 40 godina za žene i 43 za muškarce, uz visoku smrtnost djece. Porodične strukture odražavale su hrišćanske norme kasne antike – nuklearne porodice, monogamija, gotovo bez ponovnih brakova udovica unutar iste rodbinske grupe. Bliski rodbinski brakovi, poput onih između rođaka, bili su strogo ograničeni.