IZMEĐU ŠENGENSKE GARAŽE I MADUROVE TRENERKE: Draškov let u provaliju „svijetle budućnosti“ Republike Srpske

Foto: Printscreen

Gledali smo ga donedavno kako, opijen nacionalnim zanosom, sipa otrovne strelice prema zapadnim i južnim susjedima, da bi ga surova granična realnost prizemljila tamo gdje prestaje instagram, a počinje policijski pretres. Scena u kojoj se glavni gradski performer i narodni tribun povlači po mračnim garažama dok mu hrvatski graničari i njihovi psi njuškaju prtljažnik, trebalo je da posluži kao krunski dokaz njegovog tobožnjeg mučeništva. No, ta jeftina melodrama bila je tek uvertira u pravi vizuelni i politički šamar koji je uslijedio na aerodromskoj pisti.

Tek što se s njegovog lica osušio znoj granične tjeskobe, gradonačelnik vaskrsava transformisan u lošu kopiju vlastitog deklarisanog neprijatelja iz Laktaša. Dok nas zasipa prepoznatljivim, lakonskim stilom tvitovanja, šturim i kvazidržavničkim sadržajem vrste „Stigao sam“, postaje jasno da je dječak napokon povjerovao u sopstvenu iluziju o velikom vođi. U jalovom pokušaju da bude duhovit, on zapravo demonstrira potpunu političku neartikulisanost, dok nas vizuelno šokira izborom koji nadilazi svaku satiru: osvanuo je u sivoj Nike Tech Fleece trenerci, autentičnom estetskom kodu Nicolása Madura, kojeg očigledno neironično pokušava da emulira.

Poražavajuće je posmatrati tu improvizovanu viziju sutrašnjice koju, između dva terminala, kroji diletantizam obučen u sportsku opremu. Ta sudbina koju kani definisati po Engleskoj i Briselu neodoljivo podsjeća na rastezljivi poliester koji nosi – materijal udoban za bježanje, a prigodan za hapšenje. 

Naš mali princ sanja u VIP ložama o velikim dogovorima, ostavljajući nas zarobljene u realnosti gdje je sudbina naroda postala talac osobe koja ne razumije težinu sopstvenog položaja. Njegov put od besprizornog anatemisanja susjeda do kucanja na vrata evropskih moćnika u odjeći koja vrišti „crna hronika“, zapravo je dijagnoza sistema u kojem je imidž prožderao supstancu, a politička neartikulisanost postala ozbiljna prijetnja.

Dok on u oblacima simulira državništvo, Banjluka pod njegovim nogama posrće u potpuni infrastrukturni i administrativni kolaps. Grad, ostavljen na milost populističkim hirovima, postaje ogledalo opšte rasprodaje smisla. Ako je ova aerodromska farsa, začinjena bjekstvom od sopstvenih obećanja, zaista slika budućnosti Republike Srpske, onda nas ne čeka vizija, već potpuni mrak. Ostaje nam samo gorka spoznaja da nas u sutrašnjicu vrlo lako može povesti čovjek koji još uvijek ne zna da li je revolucionar u trenerci ili samo zbunjeni putnik. Koji je opasno pobrkao spas grada sa bjekstvom iz sopstvene nedosljednosti.

(Nataša Novaković)